مىكردند . از اين نكته معلوم مىشود كه محبت علويان به‌طور خاص در خراسان اگرچه در سطح قليل وجود داشته است . فخرى نيز تأييد مىكند كه خراسان بهترين مكان براى بنى عباس بود ، زيرا شام و مصر در اختيار امويان بود و عراق نيز شيعه على عليه السّلام بودند . « 1 » در خراسان از آن جهت كه درگيرى داخلى بين عرب‌هاى مضر و ربيعه وجود داشت ، مىتوانست بهترين موقعيت را براى تبليغات عباسيان فراهم كند ، آنان براى اينكه امر را بر مردم مشتبه كنند خود با علويان بيعت مىكردند ، در نهايت عباسيان حكومت را به دست گرفته و بعد از آن از تمامى شعارهاى خود دست كشيده و حتى به آزار علويان پرداختند . منصور دومين خليفه عباسى ، پايتخت را از كوفه كه مركز طرفداران علويان و تشيع بود به بغداد منتقل كرد و عمر و ابو بكر بهترين افراد پس از پيامبر ، معرفى كرد . « 2 » رفتار عباسيان در جهت استفاده از حيثيت علويان ، تنها به نفع عباسيان تمام نشد ، بلكه باعث ريشه دواندن محبت علويان در قلوب مردم ايران گرديد . با به قدرت رسيدن عباسيان كسانى كه از پيش در شمار هواداران علويان بودند ، دريافتند كه با حمايت از حكومت جديد چه اشتباه بزرگى را مرتكب شده‌اند ، بنابراين به فكر مخالفت با حكومت عباسيان افتاده ، قيامهايى نيز برپا كردند . يكى از اين قيامها در سال 133 ه ق در بخارا صورت گرفت كه شريك بن شيخ المهرى ، رهبرى آن را برعهده داشت . وى

--> ( 1 ) - ابن طباطبا ، الفخرى فى آداب السلطانيه ، ترجمه محمد وحيد گلپايگانى ، تهران ، انتشارات علمى و فرهنگى ، 1367 ش ، ص 193 . ( 2 ) - ابن زهره ، غاية الاختصار ، تحقيق السيد بحر العلوم ، نجف ، مطبعهة الحيدريه ، 1962 م ، ص 22 .